Selecciona unha inicial para ver as entradas correspondentes:
A B C D E F G H I K L M N O P R S T U V W X Z

Ensino situacional de linguas

Definición:

Palmer, Hornby e outros expertos británicos en lingüística aplicada de comezos do século XX desenvolveron unha aproximación ao ensino de linguas estranxeiras que incluía principios de selección do material léxico e gramatical que se pretendía ensinar, criterios de gradación dos contidos e, para rematar, liñas mestras para a presentación de todo este material a modo de técnicas a utilizar na aula. Este enfoque distinguíase do método directo por posuír unha estrutura e organización interna da que o anterior carecía. As principais características desta metodoloxía son as seguintes:

  1. A lingua meta é a lingua que se utiliza na aula de forma exclusiva.
  2. Os contidos lingüísticos novos preséntanse e practícanse de forma situacional, é dicir, de acordo cunha situación que se simula artificialmente. A situación confórmase como a peza central desta metodoloxía. O uso de obxectos concretos, cadros e fotografías, xunto cos movementos e xesticulación do docente serven para ensinar os novos significados e contidos lingüísticos (⇒ realia).
  3. Préstase especial atención á lingua falada. Só se introduce a lingua escrita cando a lingua falada se practicou o suficiente.
  4. O ensino da gramática organízase de acordo co seu grao de dificultade de tal modo que as formas ou estruturas simples son presentadas ao estudante antes que as complexas.
  5. As destrezas de comprensión expresión escrita son incorporadas nos programas unha vez que o alumnado xa posúe a suficiente base léxica e gramatical.
  6. A repetición oral individual e en coro, xunto cos ditados e os exercicios mecánicos de substitución e de pregunta-resposta son as técnicas máis comúns empregadas nas clases que seguen esta metodoloxía (⇒ ditado e exercicio de substitución).
  7. O tipo de programa utilizado é de carácter estrutural, é dicir, está baseado nunha serie de estruturas e patróns sempre integrados dentro de unidades máis longas. ⇒ programa estrutural.

Esta metodoloxía, moi en boga en 1950 e 1960, tamén se coñece como aproximación oral, aínda que Hornby prefire denominala situacional.

Entradas relacionadas: 
Bibliografía: 

Hornby, A. S. 1970. “The Situational Approach to Language Teaching.” English Language Teaching 4: 98-104, 1.212-1.228 & 150-156.

Palmer, H. E. 1940. The Teaching of Oral English. London: Longman.

Richards, J. C. & Rodgers, T. S. 1986. Approaches and Methods in Language Teaching: A Description and Analysis. Cambridge: Cambridge University Press.

Sánchez Pérez, A. 2009. La enseñanza de idiomas en los últimos 100 años. Métodos y Enfoques. Madrid: SGEL.

Correspondencia noutros idiomas
Galego: 
Ensino situacional de linguas
Inglés: 
Situational language teaching
Francés: 
Enseignement de la langue situationnelle
Alemán: 
Situativer Frendsprachenunterricht
Italiano: 
Metodo situazionale
Polaco: 
Sytuacyjne nauczanie języka obcego
Portugués: 
Ensino situacional da língua
Entrada anterior / seguinte:

Cómo citar esta páxina

Palacios Martínez, Ignacio (dir.), Rosa Alonso Alonso, Mario Cal Varela, Yolanda Calvo Benzies, Francisco Xabier Fernández Polo, Lidia Gómez García, Paula López Rúa, Yonay Rodríguez Rodríguez & José Ramón Varela Pérez. 2019. Dicionario electrónico de ensino e aprendizaxe de linguas. (Dispoñible en líña en https://www.dicenlen.eu/gl/diccionario/entradas/ensino-situacional-linguas, con data de acceso 01/12/2020).